خاطرات در پاداگان شهيد سرلشكر مصطفی پژوهنده=نام قبلی پادگان چهل دختر

درود،ساعت حول و حوش ٣ نيمه شب بود يا به قولى پاسی از شب گذشته بود و منِ هادى،حوصله ام كامل سر رفته بود اونوقت حالا عرض بنمایم خدمت شُما سَرورانِ گُل كه با آن ٢ُ چَشمانِ زيباىِ دِلرُباىِ گرم خویش به نظاره یِ خاطره اى بِنِشَسته ائيد:در همین بی حوصلگی ام که در فصل سرد زمستان،دى ماه شروع شُده بود وَ سوزِ سردى تمام وجودم رو وَبیشتر صورت وپنجه پامو فرا گرفته بود افكار هاى زيادى از ذهنم مانند قطاری بر روی ریل عبور میکردند ،هنوز ٢هفته ديگه مونده بود تا گشتى از يگان ما ۱۸۶گر۳ رَختِش و بِكَنه وَ بِرِه يِ يگان و گروهانِ ديگه؛

عزم جزم کردم و يِ شيطنتى به فكرم رسید,فکر مرموزی که اون شب به مُخَيَلَم گنجونده شُدبه طورى جالب وااووو..،اونم عجب فکر بکری,مُهَيّاىِ ترسوندن یکی از هم گروهانى خودمون شدم اوُنَم اونوقتِ گشتى...,آخ انگار برف،با اون رنگ سپید و رخشانش روی خاک پادگان شهيد مصطفی پژوهنده، مَلحَفه سفیدى رو با نظمی باورنشدنی به تَنِ اونجا پوشونده بود،داشتم میگفتم ："یواش یواش به سمت يكى از هم گروهانيام رفتم که پُستِ گَشتيش بود وَ زمانی که اصلا"م حواسش نبود،پشتِ سَرِش با طَنينى جان سخت و مُحكَم و رَساء ایست جانانه ائى از حنجره ام نواختم،که نیمی از پادگان را از سکوت در آورد ومحل اسکان دژبانی و گروهان موزیک كه آن دَم تر بود را بیدار کردكه به آنى نَظَرَم  به نوری اُفتاد بله آن نورِلامپهاىِ اين دو  گروهان بود كه روشن گشته بود،ازدرون آن ٢ُ گروهان تعدادى بيرون آمدند وَ داد میزدند چ شُده كسى حمله كرده و...منو میگی پا به فرار به سوىِ گروهان۳...یِ پاداشتم یِ پا دیگه قرض گرفتم" به قولِ مَعروف"...و اون بدبختِ بى خبر بی نوا گشتى رو نگفتم که  باشه چ را نگم,میگم：مات و مبهوت گشته بود" خُب من خنده كُنان و با ترسى خاص با تأَسى از اين كار اشتباه سريع محل را ترك وَ آن شب را خوبِ خوب در تختم به آرامىِ آرام به سان بچه شير خفتم(۱۳۸۵/۱۰/۱۱خاطره اى از آن زمان)يادِش به خیر：عجب کارایی انجام میدادیم,آخه بگو خواب نمیبرى بچه مردم رو زابراه میکُنى،این أَدا بازیا آخه چِ براى پری نون و آب میشه

سلامتی...